kent yalnızı,modernleşme yılgını

İnfak, nifakın panzehiridir / Leyl Suresi 5-10

2011-08-13T19:31:00.000-07:00

Bir olay yaşanmıştır Medine’de.
Bu âyetler Mekke’de inmiştir ama sahabeden bazıları Medine’de yaşanan bu olaya bu âyetleri çok güzel yakıştırmış.
O olay şu:

Olayın kahramanı, Sabit bin Dahdah El Belevi El Ensari(r.a) isimli bir şahıs.

Olayın çıktığı nokta şöyle:

Medineli varlıklı bir kişinin duvarının hemen kenarında bahçesinin ucunda olan, çok verimli bir hurma ağacı vardır.Hurma ağacının dalları yola ve komşunun bahçesine ağmaktadır.
Yola ve komşunun bahçesine ağan dallarından yere düşenleri de yoldan geçenler ve komşunun yetimleri toplamaktadır.
Bu adam da çok pintidir.Cimridir.Her seferinde onları kimse almasın diye kendince tedbirler almaktadır.

Yine bir gün yere düşen meyveleri komşunun yetimleri toplayıp yerken bahçe duvarından atlayıp, komşunun yetimlerini tokatlamaya başlar.Ellerindeki hurmaları alır.Hatta yetimin birinin ağzına parmağını sokar.Ağzına aldığı hurmayı da alır.

Yetimlerin velisi çok üzülür.Çok incinir.Ve durumu Allah Resülüne şikayet etmek için gelir.
"Ya Resülallah böyle böyle böyle oldu.Komşumuzun bir hurma ağacı vardı.Bir gün dalları dışarı sarkıyordu.Sarkan dallardan dökülüyordu.Dökülenleri de benim yetimlerim yemiş.O da böyle böyle yapmış."

Allah Resülüne de dokunur bu hadise.Çünkü yetimin velisi Allah’tır.Tabiki Resülüllah’tır.
Çağırır bahçe sahibini.Der ki: "Ey falan!Böyle böyle böyle olmuş."
"Evet Ya Resülallah."
"Peki sana bir teklifim var.O ağacı vakfetsen.Ben de Allah’tan sana cennette bir bahçe vermesi için dua etsem ne dersin."

Devlet kuşu insanın başına her zaman konmaz.Alemlere Rahmet olan "Ben de Rabbime senin için cennet vermesi için dua etsem" diyor.Bir ağaca karşılık.Fırsat bindebir düşer insanın önüne.Tıpkı Taifin kaçırdığı Medine fırsatı gibi.
Adam mala köledir.Mal sahibi değildir.Malesef,malının süvarisi olamamıştır.malının atı olmuştur.Veremez.
"Ama" der "Ya Resülallah ben onu çok seviyorum."

Resülüllah ısrar etmez fakat incindiği bellidir.
Bu haber Medine de dalga dalga yayılır.Evden eve, sokaktan sokağa.
Ve haberin ulaştığı kimselerden biri de Sabit Bin Dahdah El Belevi isimli Ensar’dan bir zat haberi alır almaz, yemez içmez o Resülüllah’ın vakfet çağrısını reddeden adama gider.
Ve der ki:
"Bana o hurmanı sat.O ağacını sat.Bir ağaç vereyim sana.İstediğin ağacı.Bak onun iki katı meyve veren benim Medine’nin en iyi hurmalıklarından birindeki en iyi ağacımı sana vereyim."

Zorlu pazarlık öyle bir noktaya gelir ki adam bir ağaca karşılık Sabit Bin Dahdah El Belevi’nin kırk ağaçlık Medinenin en güzel bahçelerinden biri olan bahçesini alır .Sabit gözünü kırpmadan pazarlık sonunda bahçesini bir ağaca karşılık satın alır,satar verir yani ! Bir ağaç alır.Koca bir bahçeyi verir...

Rasyonel mantık bu satışda Sabit Bin Dahdah El Belevi’nin zarar ettiğini, ötekinin de kar ettiğini söylüyor değil mi?
İman mantığı ne diyor bir bakalım!

Sabit göz yaşları içerisinde alışverişi tamamladıktan sonra Allah Resülüne kavuşur.Mescitte onu yakalar ve der ki:
"Ya Resülallah! Duydum ki falana böyle böyle demişsin.Ya Resülallah ben bir bahçeme karşılık, cennetten bir bahçe duası etmeni istemiyorum.Bir ağaç gölgesi için dua et yeter.Bu dua karşılığın da O ağacı alır mısın Ya Resülallah!Bir bahçe karşılığında aldığım ağaç."

Resülüllah'ın alnından güneş doğmuştur.Oradaki hazirun gözlerindeki sevinç yaşlarıyla Sabit Bin Dahdah El Belevi’yi tebrik ederler.Ama asıl tebriği sanırım melekler eder.Allah eder.Ve işte bu âyetler bu zat için yorulur.Yorumlanır.

"Artık kim verir ve sakınırsa, Ve en güzeli de tasdik ederse, Biz de onu en kolaya hazırlarız (onda başarılı kılarız).
Kim cimrilik eder, kendini müstağni sayar, Ve en güzeli de yalanlarsa, Biz de onu en zora hazırlarız." (Leyl/5-10)

Dolayısıyla mal sahibi olmak nedir?Malın sahibi olmak nedir?Veya malın insanın sahibi olması nedir?Biz bu örnekten bunu anlıyoruz.

alıntı.

gök sofrası :))

2011-08-08T15:11:00.000-07:00

güzel bir gündü...ve bundan sonrası bu cümleye gelen takılarla devam edecekti ;)

bugün mervecim'le buluştuk "eski günler"deki gibi.

eski günlerdeki gibi demem uzun süredir görüşmüyor olmamızdan değil aslında...

ama biz her yaz kendimizi gurbete gitmiş gibi hissederiz .

bir kış bir de gece müslümana iyi geliyor galiba :)

(buradan can ataklı'ya duyrulur:usta mevsimleri kışa sabitlesek ya :P)

zaten ben merve'nin iki de bir de "yarın dışarıya çıkacak mısın" demesinden bir işler karıştırdığını anlamalıydım :D

baktım derneğin kapısında muzip bir çocuk edasıyla bekliyor beni.

elinde de gizemli bir çanta :P

konu döndü dolaştı çantaya geldi tabii.

benim ikramperver dostum eşarp almış bana.

ama açmadan önce sıkı sıkı tembilhledi : "bir şartla veririm ancak,aldığım yere gidip tekrar bakıcaz !" :D

merve yaptı yine merveliğini yani :))

tabi o karşı konulmaz,karşı konulması teklif dahi edilemez :P ikna kabiliyeti sayesinde söz verdim kendisine .

bunda benim "ona" hayır diyemememin de payı olamaz mı? (olabilir) :))

velhasıl dernekte dersimiz bittikten sonra düştük "simge" yollarına.

almakta kararsız kaldığı eşarbı gösterdi, böyle çıtı pıtı basma desenli,

çocukluğumuzda topladığımız kır çiçekleri gibi :))

ben de ona karar verince,zaten bu daha çok içime sinmişti dedi...

benim içime sinen onunkinden farkılı olabilir mi ? (olamaz ) :D

gelelim iftar maceramıza ...

her şey merve'nin bana o her zamanki bakışıyla bakarak,(onu yalnız ben anlarım:))

"acaba bir iftar..."demesine kalmadan benim "evet,evet" dememle başladı :D

cesaretler toplandı,dualar edildi ve izinler alındııı :)

peki,bu iftar nerede yapılacaktı?

acaba biz bu iftarı "orman park"ta mı yapsaktı? :D

gönül gönüle deyince yol mu dayanır?

ömer abimiz haklıydı...

içimizde bu akşam orada bizim için ayrılmış bir yerin olduğu inancıyla vardık orman park'a :)

ve 46 nolu masa bizimdi artııık...

iftara 1 saatten fazla vardı.

yerimizi sağlama almış olmanın rahatlığıyla iftar saatine kadar küçük bir gezintiye çıktık.

başlarda derin mevzular,ümmet meseleleri...

masaları temizleyen görevli kibarca bizden müsade istedikten sonra oldu ne olduysa.

artık tebdil-i mekandan mıdır,vaktin nazından mıdır espiriler havada uçuştu bir ara :))

(beni yalnız sen anlarsın :D )

sonra farkettik ki rüzgar esmiş,zaman akmış ve vakit gelmiş...

kocaaa restoranın "merkezindeki" masamıza kurulduk . :D (dünya diz çöktüğüm yer kadardır *)

açık havada ney sesleri eşliğinde,bir kulağımız "Bilal'in sesi'nde...

böylesi özüne yakınlık,tefekküre meylettiriyor insanı.

eğer şehirlerin beton yığınları arasından sıyrıldıysanız,su sesleri,kuş cıvıltılarını duyabiliyorsanız,

rüzgar yüzünüze çarpıyorsa nazlı nazlı ve etrafınızda yalnız Allah'ın tuttuğu insanlar varsa,

yani tüm yamukluklardan elinizden geldiğince uzaklaşabilmişseniz,

daha iyi anlıyorsunuz Efendimiz'i(sav) Hira'da bir mağaraya peşisıra götüren arayışı...

ve işte arayışıın ardından yüreklere inşirah veren "Bilal'in sesi"...

rızıkların temiz olanlarından yemeye izin verildi.

"Alah'ım! Senin rızan için oruç tuttum. Sana inandım, sana sığındım, senin rızkın ile orucumu açtım."

rızkın temiz olanından yemeye verdiğimiz sözden ötürü masamızdaki cocacolaları bizim emektar çilekli freşa ile değiştirdik.

Rabbin nimeti,dostun ışıl ışıl gözleri ve yürek yüreğe elif'çe duruş...

işte huzur böyle bir şeydir derdim bana sorsalar :))

bir ara garson masadaki kül tablasını almak için geldi.

alırken de emin bir sesle: "siz sigara içmiyorsunuz herhalde" dedi.

değerlerimizi konuşmaya gerek kalmadan ifade etmek ne büyük nimet...

Hamd ancak Sana'dır ey Rabbim !

insan denildiğinde akla gelmek gerçekten büyük nimet...

bize çay vermeyi unutmalarını bu hoş olaydan dolayı bağışlayabilirim sanırım :D

mescidde akşam namazlarımızı kıldıktan sonra çarşıya döndük.

bizim bir de hayalimiz vardı : nasib olursa Orhan Camii'nde teravih kılacaktık.

nimete en çok şükür yakışır zira :)

ama vaktimiz buna el vermeyince yatsı sularında ayrılığa yüz tuttuk...

bir ara (göz yaşarır,kalp hüzünlenir ya) hüzün yerleşecek gibi oldu yanaklarımıza.

ama biz bilirdik : bazen şükür Padişah'ın müsade ettiğine rıza göstermekti...

birbirimizi Allah'a emanet ettik.

Allah'a emanet edenin,emanet ettiğini bir daha görmeden ölmeyeceğini bilerek...

sözün özü : "Rabbim Sana ne dua ettikse,mahrum olmadık !" (Meryem Suresi-4)

Şükran Sana ya Rab!

Şükran Yalnız Sana...

*A.C.Z.

BARAN"ın etkisiyle ...

2010-12-30T13:02:00.000-08:00

helalinden seviyorsan korkma,

iki cihanda mahrum olmazsın her halükarda:

mesafeleri kavuşmanın basamağı kılmayı

yaptığını o'nun ihtiyacı olan şey o olduğu için yapmayı

tüm bu fiillerin öznesini gizli tutmayı öğrenmişsen...

bir ihtimal var o da kavuşmak mı bilmem ya

çoğu zaman yalın bir"iz"dir kalan insanın yazgısında

sevmenin illetinin kavuşmak olduğunu kim taahhüt etmiştiki hadd-i zatında !

‘Baran’; Fıtratın dili... / Nazan BEKİROĞLU -- YOL HALİ

2010-12-30T12:54:00.000-08:00

Sanatta ancak fıtrata uygun olanın gönülleri fethedeceğini sezecek kadar bilge, taşmış da durulmuş ırmaklar kadar berrak ve sakin. Bir o kadar derin. Şatafatsız, şaşaasız. İddiasızlığında ihtişamlı.

İranlı yönetmen Mecid Mecidi’nin filmi “Baran”, hayatın sert yanına çevrilmiş bir masal ışıldağında küçük sahneler üzerinden akıtılmış aşka dair büyük bir hikaye. Hazin ve zengin. Rikkatli bir doğu dili.

“Sinema Dili” diye bir ara başlık açmak niyetinde değilim. Sadece zannımca, münferit parıltılarına rağmen kesintisiz ırmağının ortak dilini bir türlü bulamamış Türk sineması gibi romanının da yitik malını sahiplenir gibi sahiplenmesi gerekenin böyle bir dil olduğunu işaret etmekle iktifa edeceğim. Şarkın bilgeliğinde halin dili.

O dil ki, tepeden tırnağa aşk olan bir hikayede kahramanlar bütün şunları kimi taşarak kimi sızarak ayan beyan söylüyorlar. Ama erkek olan aşka dair tek kelime etmeden, kadın olansa değil kelime etmek sesini bile işittirmeden.

Erkek (Her sahnede/Her haliyle)

Sen geldin. Benim eziyetim dokundu sana. Ama bağışla, senin sen olduğunu bilmiyordum. Ne zaman ki öfkemin üzerine indi yağmur. O zaman duruldum.

Sen saçlarını tararsın. Ben seni, puslu aynanın içinde bir resim, ağır ağır uçuşan perdenin üzerinde bir gölge olarak fark ederim. Masal keser dört bir yan. Seni yeşiller içinde bir cennet çiçeği velvelesinde ilk kez gördüğümde, sen o musun, diye sormam bile. Bilirim ki rengini gizlesen kokunu saklayamazsın, perdeni çeksen ışığını boğamazsın. Benim gördüğüm benim rüyamda kalır. Senden şüphelenmek yerine çimento yanığı göz bebeklerimden şüphelenmeyi yeğlerim. Fark ederim aynanın sırtındaki sırrı. Eksiğim gibi durduğunu. Güvercinlerin kanat sesleri inşaat işçilerinin yanık türkülerine karışırken fıtratın dilinde işlemeye başlarım. Bir yanımdan sakinleşir ama bambaşka bir yanımdan taşarım.

Bir başka aynada tanırım kendimi. Bundan böyle hoş-halim. Latifim. Gördüm ya seni görülmek de isterim. Yağmurun rengini ateşte seçerken ne yana gitsen sana dönerim. Çıkarırım alnımdaki kara bağı. Bahtımı ekmeğine bağlarım. Anlamsız varlığım anlam bulur. Başkalaşırım. Mademki elinin dokunduğu her şey, bir bardak çay, iki parça şeker olsa bile. Harikulâde bir şey.

Çamura saplanmış kara lastik pabucun bütün masallardaki kristallerden daha varlıklıdır. Ama yokuşun dik senin, yükün ne kadar ağır. Senin taşıdığın benim belimi büküyor. Sen ezilme, bel verme diye her şeyden vazgeçebilirim. Sarı bir sayfanın resmiyeti üzerinden kazınan vesikalık bir fotoğraf gibi bir anda kimliksiz kalabilir, ismim gibi cismimden de geçebilirim.

Kadın (Sadece Bir Sahnede/Peçesini indirmesiyle)

Daha düne kadar yüzüm açıktı sana. Aramızda masumiyet ihlaline dair bir hece yoktu. Çünkü senin farkında olmadığım gibi benim farkımda olduğunun da farkında değildim. Ama şimdi bir bilmek halindeyim ki yüzüm, keskin inen bir satırın gürültüsünde, her şeyi karanlığa boğan bir perdenin düşüşü kadar ani ve kesin, senin yüzüne kapalı bundan böyle.

Çünkü beni fark ettiğin anda ve bunu benim de bildiğim anda ne senin senliğin ne de benim benliğim kalır. Geriye sadece içimizde taşıdığımız Âdem ve Havva ve aramızdaki ezel olasılığı kalır. Bu yüzden şimdi sadece yüzümü değil kalbimi de her an izleyen bir çift göze dair terbiyeyle, aramıza bir uçurum koyuyorum. Senden kaçıyor, kendimi senden gizliyorum.

Ama. Aşkın koşulanda değil kaçılanda, açılanda değil kapananda olduğunun da bilgisindeyim. Peçemi örterek açıyorum sana kapılarımı. Dahası ezeli bir bilginin ürpertisi yüzüme sinerken aramıza bir senlik ve benlik davası sokuyorum. Seni ben karşısında tanımlıyorum yani. Sana yer veriyor, baha biçiyorum. O dairede kendimi tamamlıyorum. Senden gizlenerek seni sen, beni ben yapıyorum. Böylece benim için taşıyabileceğin bütün anlamların farkında olduğumu da beyan ederek benim kadın senin erkek olduğumuzu yüzüme indirdiğim şu peçede aşikâr ediyorum. Bu halimle seni bir mümkün olarak gördüğümü itiraf ediyor, senle ben arasındaki bütün ihtimallere evet diyorum.

Yaklaşımlarımız Kur’an’a Yakın mı?

2010-12-03T10:50:00.000-08:00

KUR’ÂN!
“Bir araya toplayan”; ayet ve sûreleri bir araya getiren / İslâm'ın îtikad, ibâdât, ahlâk, hukuk esaslarını toplayıp ihtiva eden / bütün ilahi kitapların ve bütün ilimlerin semeresini kendisinde toplayan,
“En çok okunan”,tekrar tekrar okunan, her okunuşunda onu okuyanın haline mebnî olarak lafzı ve manasıyla bir başka kucaklayan,
Böyle olması da onun i’cazından olan Kerîm Kitap…

Dolayısıyla Kur’an’a bakış ve okumada anlayış farklılıkları olması o’nun bir özelliğidir tabiri caizse. hadd-i zatında tefsir ilmi de bu bakış ve okuma farklılıklarının bir meyvesidir. Bu noktada dikkat edilmesi gereken birkaç husus vardır.
Birincisi, Kur’an’a dair farklı bir yorum ortaya koymak için Kur’an dili Arapça ve Kur’an’ın tefsiri mesabesinde olan hadis ilminde belli bir seviyeye ulaşmış, Kur’an’ın nazil olduğu toplumun yapısından ve diğer müfessirlerin de görüşlerinden ve hüccetlerinden haberdar olmuş olmak gerekir.
İkincisi, Kur’an’dan hangi ayetlerin yoruma açık(müteşabih),hangi ayetlerinse manası açık ve kesin hüküm bildiren binaenaleyh farklı yorumlanamayan(muhkem) ayetler olduğunu gözden kaçırmamaktır.
Üçüncü olarak da bu anlayış farklılıkları gerçekliğinin tam karşısında, olabilecek bütün farklılıkları ortak bir paydada toplayan ve istikamet tayin eden sarsıcı bir ayet ve mutlak bir hakikat durur:
“Kur’an okuduğun zaman, o kovulmuş şeytandan Allah’a sığın!”(Nahl Sûresi,98)

Bu müdhiş ayet sadece müfessirlere değil, Kur’an’ı okuyacak herkese hitab etmektedir elbette. Ancak yukarıda belirttiğimiz ön şartlardan da anlaşılacağı gibi özelde müfessirlerin, ayetleri okuyup ne manaya geldiğini yorumlama makamında olmaları hasebiyle daha ağır sorumlulukları vardır. Allah Teâlâ bu ayetle, Kur’an’ı okumanın ve anlamanın ekseninde şeytanın ve nefsin aldatmacalarının değil yalnızca Allahın ne dediğinin ve kuranın indiriliş amacına uygun olup olmadığı kaygısının etken olması gerektiğine hususiyetle dikkat çekmiş ve bu konudaki muhtemel tehlikeye karşı Kur’an muhataplarını uyarmıştır.

Öyleyse Kur’an’ı okumadaki anlayış farklılıklarından ne kastettiğimizi daha iyi izah edebilmek adına ilk olarak yukarıda bahsettiğimiz ayet-i kerimeyi ele alalım. Bu ayet –Arapça metninden yola çıkılarak- “Kur’an okuduğun zaman ‘eûzu billâhi mineşşeytânirracîm’ de” şeklinde yorumlanabilir. Başka bir yaklaşıma göre de,”Kur’an okuduğun zaman aklını, kalbini ve algılarını şeytanın ayartma ve vesveselerinden arındır” şeklinde anlaşılabilir. Bu iki anlayıştan herhangi biri diğerini geçersiz kılmaz, hatta her ikisi de anlaşılır ve tatbik edilirse işte o zaman emir asıl amacına ulaşmış demektir.

Yine İnsan Sûresi 12. Ayette “Ve yine onları sabretmelerinin karşılığında cennetle ve ipekle ödüllendirir” buyurulmuştur. Bazı müfessirler ayette geçen “harîr” kelimesinin ebedi hayatın görkemini betimleyen bir temsil olduğunu belirterek “cennette ipekli elbiseler giyerler” şeklinde yorumlamıştır. Bazı müfessirlerse “harîr” kelimesinin “hür” kökünden geldiğini beyan ederek sabredenlere cennette verilecek olan ödülün “sonsuz bir özgürlük” veya başka bir deyişle “tüm kötü duygulardan, kinden, hasetten, tüm şehvet duygularından arındırmak suretiyle özgür kılma” olduğunu söylemiştir. Görüldüğü gibi iki yorum da ayetin farklı çağrışımlarının bir sonucudur ve geçerlidir. Doğrusunu ancak Allah bilir. Böyle durumlarda sergilenmesi gereken tavır, farklı yorumları mutlaklaştırıp bir tefrika aracı haline dönüştürmemektir.

Bu yorum farklılıklarının sonucu her zaman rahmet olmamaktadır maalesef. Örnekse, Kur’an’daki “çok evlilik” ile ilgili ayetler bu bâbdandır. Nisa suresi 3. Ayette:
“Yetimler konusunda adaleti koruyamayacağınızdan korkarsanız, sizin için temiz kılınan kadınlardan ikişer, üçer, dörder nikâhlayın. Eğer bu durumda adaleti gözetemeyeceğinizden korkarsanız, bir tek kadınla yahut yeminlerinizin/sağ ellerinizin sahip olduklarıyla yetinin. İşte bu, haksızlığa sapmamanız için en uygun yoldur.”
Ayet hakkındaki genel kanaat bu ayetin birden fazla evliliğe izin veren bir hüküm olduğu şeklindedir. Oysa bu bir istisnai ruhsattır ve ayetin indirildiği topluma bakılırsa bu ayetin amacının tek olan evliliği çoğaltmak değil; çok sayıda evlilik yapmanın adet olduğu Arap toplumunda, evlilikleri en fazla dörtle sınırlayarak sayıyı azaltmaya yönelik bir düzenleme yapmak olduğu anlaşılır. Buna delilse hem ayetin sonunda belirtilen “adaleti gözetemeyeceğinizden korkarsanız, bir tek kadınla yetinin” kaydıyla vurgulanan Allahu Teâlâ’nın insanın hayrı için bildirdiği tavsiyesidir. Hem de Nisa Suresi’nin 129.ayetinde gelen “Tutkunluk derecesinde isteseniz de kadınlar arasında adaleti sağlamaya asla güç yetiremezsiniz.” şeklinde yinelenen uyarıdır.
Şimdi bu ayetten yola çıkarak Kur’an’ın “çok evliliği” tavsiye ettiğini söylemek Allah’a atılmış bir iftiradan başka bir şey değildir. Hele ki bu ayet sadece nefis istediği için ve bu noktada insanın nefsine dur demeyi tercih etmemesi suretiyle adeta “fuhşiyyatın meşrulaştırılması” gibi bir felakete kadar varıyorsa, işte o zaman işin içine şeytan karışmıştır ve takdir edersiniz ki bu asla kuranla uzaktan yakından alakası olan bir yaklaşım değildir.

Buraya kadar Kur’an’ı okuma ve yorumlamadaki anlayış farklılıklarından bahsettik. Bir de Kur’an’a bakışta anlayış farklılıkları söz konusudur ki bu daha genel bir meseledir. Zira herkesin Kur’an’a farklı bir bakışı olabilir. Bu kişinin Kur’an’ı ne olarak gördüğü, hayatında nereye oturttuğu ile alakalıdır.

Kur’an’ı sadece muhtevasındaki bilimsel konularıyla ele alan biri, onu bir bilim kitabı gibi görür; okuyup elde etmek istediği malumata ulaştıktan sonra kapatıverir. Bu alaka o kimsenin imanına katkı sağlamaz. Kuran hakkında incelemelerde bulunan batılı bilim adamları bunun en bariz örneği olarak gösterilebilir.
Sadece kıssalar kitabı olarak gören biri; onun geçmişten birtakım haberler verdiğini düşünmekle yetinir ve iş olaylardan ders almaya varmadan Kur’an’ı sair tarih kitapları arasındaki yerine kaldırır.
Bir başkası da şifreler kitabı(!) olarak görür, Allahın apaçık ve anlaşılır(mübîn) diye tasvir ettiği Kur’an’ı! Birtakım hesaplar yaparak geleceğe dair haberlere ulaşmaya çalışmakla oyalanıp durur.
Kimi sadece savaş kitabı zanneder de asıp kesmek bilir İslami hareketi ve Müslim-gayrı Müslim ayırt etmeksizin asıp kesmeye, kırıp dökmeye başlar.
Kimi ise sadece imanî meselelerini dikkate alır da amel boyutunda kılını bile kıpırdatmadan, kalbi ak-pak olarak yaşayıp gider…
Kimi de var ki belirli günlerde de olsa Kur’an’ı okur lakin sadece ölülere bağışlamakla yetinir. Hiç aklına gelmez mi “ölüye bile faydası olan bir kitabın kendisine niye hiç faydası dokunmuyor” bilinmez!

Oysa Kur’an’a bakış ve anlama çalışmalarının hepsinin Kur’an’ın iniş amacına uygun olma gayretini taşıması gerekir. Bu amaca binaen ve Allah’ın gör dediği yerden bakılınca, Kur’an yerler ve gökler hakkında verdiği haberlerle, ihtiva ettiği kıssalarla, muhkem ve müteşâbih ayetleriyle, imani ve ameli boyutlarıyla;
Allah’ın kudretini gözler önüne sererek tüm bunların sonucunda kulluğu yalnız Allaha has kılmayı emreden ve insanın dünyasını yine insanın hayrı için bu amaç etrafında şekillendiren bir hayat kitabıdır.

Tüm bu müşahede ettiklerimiz bir ilahi takdirin tahakkuk etmesinden başka bir şey değil aslında:
“Allah bununla birçoğunu saptırırken, birçoğunu da hidayete erdirir. Ancak O,fâsıklardan başkasını saptırmaz.”(Bakara Sûresi,26)

gündem

2010-10-04T09:00:00.000-07:00

kurduğumuz bütün düzene rağmen,

bavulu peşini bırakmayan bir yolcu gibi değil miyiz şu dünyada ?

dünyanın gündeminde kalmaya ne kadar çalışsak da,

birgün biz de düşücez gündemden,dünya da !

saklambaç

2010-09-19T00:35:00.000-07:00

sapanca gölü'ne nazır bir akşamda,

mutluluktan bir sandalye çekmek iyi geldi zor günlerin altına,

çile gibi gelse de çoğu zaman bu saklanmaca,

sen aldırma mutluluk,

elma dersem çık,armut dersem çıkma =))

yaşamak güzel şey ...

2010-09-02T08:54:00.000-07:00

bugün yeni dönemin ilk adımını attık .

mezunlar toplantımız vardı dernekte.neler yapabiliriz'i konuştuk kardeşlerle...

bir heyecan kapladı yüreğimi şimdiden :))

iyi şeyler olacağına dair bir önsezim bile var :P (inşallah)

bereket ve hayır yüklü,

daha sağlam adımlar attığımız,

ilmin ve irfanın melekemiz haline geldiği

ailem ve dostlarımın beraberliğinde

bir kış diliyorum Rabbim'den ,

öylesine sıcak ...

yeni heyecan :)

2010-08-31T21:27:00.000-07:00

bugün hayatımın ilk açma böreğini yaptım :D

annemden miras olarak öğrenmek istediğim şeylerden biriydi annemin o güzel,açma patatesli böreği...

bir Ali dayımız var ; kendisi bir muhterem zat,aynı zamanda babamın dayısı :)

akşam üstü bize iftara geleceğini öğrendik.

tabi ben ev hanımı modunda olduğum için hem sevindim,

hem de heyecanlandım bir büyüğümü kendi emeğimle ağırlayacağım için.

o da annemi böreğini çok sever,öve öve bitiremez sağolsun.

annem de İzmit'teydi...hemen telefona sarıldım.

annemden tarifi aldım,sıvadım kolları :))

çok şükür sonuç hayal kırıklığı olmadı ...

yiyenler çok beğendiler.

özellikle de Ali dayımız her zamanki teveccüh ve inceliğiyle,bolca dua etti =)

beni en çok etkileyen sözüyse :

"kızım bu akşam bir oruç değil,iki oruç sevabı aldınız.Allah razı olsun" demesi oldu...

Allah sizden de razı olsun dedim ben de :)

işte bu sebeple iki mutluluk yaşıyorum :

hem en çok yapmayı istediğim bir şeyi yaptım,

hem de bunu Rabbim "ihtiyar" bir yüreğin yürek dolusu duaları eşliğinde nasib etti ...

daha ne olsun !

düşünüyorum da hakikaten insan cehenneme gitmek için ekstra çaba sarfediyor,yoruluyor...

oysa cennet yolu ne kadar bereketli ve kolaylıklarla dolu, adım atmayı başarabilirsen !

ayaklarımızı doğru yolun üzere sabit eyle Allah'ım !

(amin...)

babalar ve oğullar...

2010-08-30T06:52:00.001-07:00

baba bu dünyada kimlik demektir.

sorgular onun adıyla sorulur.

kayıtlar onun adıyla düşülür.

hüviyetler onun adıyla mühürlenir.

ama oğul da sürekliliktir.

ama.kim bilir.

belki de baba bu dünyadaki hüviyeti temsil etse de,

kimliğin muhakkaklığı hiç olmazsa teorik olarak

sadece ve sadece annede saklı bulunduğundan

ve onun da tek sırdaşı Allah olduğundan .

bu dünyanın bittiği yerde,

ruh Rabbine dönerken ve beden toprağa verilirken,

oğul artık babasının değil annesinin ismiyle nida edilmektedir.

ve bu çok manalı bir şeydir...

Nazan Bekiroğlu / Cümle Kapısı-babalar ve oğullar...

BEYAZ DİLEKÇE

2010-08-28T16:00:00.000-07:00

29.Ağustos.2010/Pazar

01:58

Ramazan-ı Şerif’in 19’u bugün…

Nice özlemişken ve nice hasretle beklemişken;

neredeyse aktığını bile fark edemeyeceğim kadar

hızlı geçiyor zaman…

Sahi özlemek dile dökmekle tahakkuk eder mi? Pek emin değilim!

İki gönül eri muhabbet ederken işittim de;

özlemimi dillendirdiğim zamanları şöyle bir gözden geçirdim.

Çoğu zaman dilimize destan ettiğimiz, belki bunu da özlemenin şanından bildiğimiz ve

adına özlem dediğimiz özlemlerimizin (?) yüzde kaçı gerçekçi?

Bunları soruyorum bugün kendime…

Öğrendim ki; hakiki özleyenin, özleminden bunu dile getirmeye mecali kalmazmış…

Sakın ha kendinden geçmek, özünü kaybetmek zannetmeyin!

Zira her şeyde sevgiliyi aramaktan,

tabir-i caizse pür-şuur zikretmekten buna gerek duymazmış…

Biri gerçekten özlerse, özledim diyemezmiş;

lakin ona bakan, gözlerinde özlediğini seyredermiş.

Yüzünde sevgiliyi seyredermiş ona bakanlar…

Sevgilinin uzağında durup özledim diyense aslında kendini kandırırmış…

Sevmek, özlemek sebepleri aşmakmış…

Her baktığı yüzde sevgiliye bakmak, bazen gemileri yakmak, bazen de “sevgilinin sevdiğinin”

yanında olmakmış sevmek/özlemek…

Şimdi Mübarek Sevgiliye özlemini bu terazide tartmaktan çekinmeyip de ne yapsın bende!

Yollarına düşüp her şeyde onu aramaya, her şeyde onun tadını yakalamaya çalışmadığı için diline

vurup da onu boşa söyleten mecali mi şahitlik etsin!

Yoksa uzağındayken şöyle dursun;

Sevgilinin yanındayken bile yüzüne bakıp da

gözlerinde özlediğini göremeyen gözler mi şahit olsun!

Özlediğini diline düşürüp de; yüzüne sevgilinin yüzünü, hayatına sevgilinin izini,

yapıp ettiklerine sevgilinin ismini düşüremeyen nefs-i bî-çaresi mi şehadet etsin yoksa!

Hal böyleyken özlemimin saflığına hangi mihenk hükmeder?

Merhamet kıl ya Rahman!

Liyakatimize değil, ihtiyacımıza mebnî nimetler ihsan eyle.

Sahip olduklarımızdan istifade etme liyakati lûtfederek onları bizim için nimet eyle.

Yalnız San’a ibadet eder ve yalnız Sen’den yardım dileriz.

Ey Rabbimiz !

Sana muhtaç olmanın fevkalade şuuru, duygularımızı rukû’a getirmişken;

Duamızı da kabul olmuş duaların arasına ilhak etmeni diliyoruz…

Kabule karîn ile makbûl eyle Ya Zel Celâli vel İkrâm!

(Amin…)

Bir Hadis...

2010-08-12T07:40:00.000-07:00

Ebu Zer (r.a)'den rivayet edildiğine göre Peygamber (s.a.v) Allah Teala'nın şöyle buyurduğunu haber vermiştir:

"kim bir hayır işlerse ,ona onun on misli vardır veya daha da artırırım.kim bir kötülük işlerse ,ona da onun misli vardır.ya da tamamen affederim.

kim bana bir karış yaklaşırsa,ben ona bir arşın yaklaşırım;kim bana bir arşın yaklaşırsa,ben ona bir kulaç yaklaşırım.kim bana yürüyerek gelirse,ben ona koşarak varırım.kim bana hiçbir şeyi ortak koşmamak şartıyla dünya dolusu günahla gelirse,ben kendisini o kadar mağfiretle karşılarım." (müslim)

Rabbim nimetlendirişinin en güzel yanı da en ihtiyaç duyulan anlarda nimetini bahşetmen...

Elhamdülillah...

elbet bu müjde günah işlemenin bir bahanesi olarak asla görülemez,

ancak olur ya istemeden veya bir anlık gafletle hataya düşmüşler için bir ümit kapısı mesabesindedir...

bize ğufranınla,afvınla ve merhametinle muamele et ya Rahman !

Senden kaçıp Sana değil,zaten Sende oluşumuzu daha da ziyadeleştirerek Sana sığınıyoruz...bu anlamıyla Senden Sana sığınıyoruz...Sana sımsıkı sığınıyoruz Ya Rabbi !

kabule karin ile makbul eyle...

uzak / yakın ...

2010-05-17T14:05:00.000-07:00

tunceli'den 4 şehit haberi gelir.

erzincan'daki asker düşüncelere dalar :

birkaç gün önce şehit düşenlerle aralarında yalnızca bir tane dağ vardır...
.
.
.

oysa düşünüyorum da ölümle aramızda anlardan yükseltilmiş küçük bir tepecik bile yok...

çoğul ve devasa kelimeler sarfedemeyecek kadar yakınız ölüme !!!

melankolik olduğunuz kadar neşelisiniz de =D (diyin burda) =P

2010-05-11T10:37:00.000-07:00

önündeki yemeğe "şuna bak ya,ye beni diyo" mealinde bir iştahla bakan adamla

gerçekten yemek konuşuyor olabilir mi ?

yemekler ne'ce konuşur ?!

eğer uslu olurlarsa bir gün yemeklerin sesini çocuklar da duyabilir mi ?....

mucize'm :))

2010-05-10T23:21:00.000-07:00

seninle olduğu için farkındayım zamanın anlardan müteşekkil olduğunun

ve senin bölüp yüreğime tutuşturduğun her zaman dilimi,bir alnın teri olmuş sıcağı, üzerinde tüten ekmek gibi helal,şüphesiz ve lezzet verici...

iyi ki gönlüme muhabbet kılındın dostum...

elhamdülillah...

Dost'a :)

2010-05-08T16:52:00.001-07:00

Dost bildiğim! Kelimeler öylesine kifayetsiz ve bir o kadar derbeder ki şu an…

Sen öyle yüce bir “hikmet”le in’am edildin ki bu bî-çareye;

Her vesileyle de buna şahitlik edercesine,

İhtiyacım olduğu şekilde yeniden ve yeniden inzal ediliyorsun ömrüme…

Herkes sevdiğinin elinden tutar ya, sen yüreğimden tutuyosun ya leyli…

nasıl mı ?

Bana bi not gönderiyosun mesela ;)

Tam da kelimelere dökemeyecek olmama rağmen anlatacak bişeylerim olduğu ve sorgulamadan yalnızca sessizliğimi dinliycek birini aradığımda

Tam da gerçeklerin(!) tükettiği sabrımı bir hayalle takviyeye ihtiyaç duyduğum anda

Ağzımdaki buruk tadı çocukça bir arzuyla bi elma şekerinin verdiği hazda kaybetmenin planlarını kurduğumda haylazca

Ve buğulu bi moral alışverişi vakti bi parçacık moralin yüreğimin camına bırakacağı buğuya “seni seviyorum” yazmayı hayal ettiğimde tam da

bi rüyanın veya bi avuç hülyanın peşine düşmenin eşiğine geldiğim zamanda,

Saatim bile ısrarla yolculuğu göstermiş ve sade bir gidişle değil kapıyı çarparak gitmenin o isyankâr arzusu duygularımı sardığında

Gözlerim tüm isyanıma ve kararlılığıma rağmen belli belirsiz ıslanmak istediğinde yaşlarla

Ve gözyaşlarıma bahane olsun diye kuvvetli bir rüzgârın yolunu gözlediğim anda

Gün ışığı kentime karşı perdelerini çekmiş, yatağımın kenarından gün doğmadığında

Kapılara ve telefonlara, bana ulaşabilecek her şeyi engellemek istercesine küstüğümde

Tam da yapayalnız kalmanın melal denizi çaresizliği coğrafyamı kuşattığında işte

Bi not gönderiyosun tüm bu duygularımı, arzularımı ve beklentilerimi karşılayacak şekilde…
….
….
Biliyorum dostum ordasın
Bil ki ben de “yüreğinde ne varsa olduğu gibi aktarman için” her zaman buradayım…
Mahzun olma ,”(Uğruna dost olduğumuz dostumuz) Allah da bizimle…“

sitemim var ey koca çınar...

2010-05-08T14:23:00.000-07:00

tren rayı manzaralı tahtıma kurulmuşum yine...

kentin olanca hareketliliğine karşın,bende olanca bi sükunet hakim.

hala altında gölgelendiğim gökyüzünün acemisiyim

ve bahar güneşi hala çarpıyor beni :)

bütün püf noktalarını bildiğimi sandığım hayat beni püf noktamdan vuruyor :

meğer yüreğinin yettiği yere ellerinin yetmemesi

derin bi ıstırabın zifirine hapsedebiliyormuş bazen

günün günlük güneşliğine aldırış etmeksizin insanı !!!

eğitime destek projesi

2010-05-07T13:30:00.000-07:00

Eğitim ve öğretim ile ilgili olarak tartışılacak pek çok mesele vardır şüphesiz.
Bunların bir kısmı gerekliliğini ve değişmezliğini korurken, pek çoğu da zamana ve zemine göre değişebilir bir mahiyet arz eder.
Ancak eğitim ve öğretimin olmazsa olmaz, değişmez ve yerine bir başkası geçirilemez bir tamamlayıcısı vardır ki biz ondan bahsetmeyi tercih ettik.
Zira kurulacak ilim binasının amacına ulaşması, sağlamlığı ve hayatiyetinin bu temelin varlığıyla doğru orantılı olduğuna inanmaktayız.

Tek kelime, iki hece ve birkaç harften ibaret giryan-baha (yükte hafif pahada ağır) bir mesele: EDEP…
Bedensel pratiklerin (konuşma, yeme-içme, dokunma, bakma, sevme, dinleme vs.) belli bir disiplin dâhilinde şekillendirilmesidir diyebiliriz edep için.
Bu tanımdan yola çıkarak da iki boyutta inceleyebiliriz:
Düşünsel ve ameli/ahlaki boyutta.
Edep düşünsel boyutta, varlığını ve haddini bilmektir. Bu da edebin çıkış noktasına işaret eder ki o; insanın yaratıcısı karşısında her an huzurda olduğu şuurunu taşımasıdır. Zaten edebin ameli/ahlaki boyutunu inşa eden de bu düşünsel boyutudur.
Ameli boyutta edebi âlimler kelimenin köküne atıf yaparak açıklar. Edep kelimesi Arapça “edb”(e-de-be) kökünden gelir. Yani ‘edeb’ insanın eline, diline ve beline sahip çıkmasıdır derler. Daha geniş bir şekilde izah edecek olursak, insanın yapıp ettiği her şeyde haddini bilmesidir, hakkını bilmesidir. Zira her şeye karşı olması gereken bir edep vardır.

Dolayısıyla aslında başlı başına bir karakter eğitim hareketi olan edebin, ilim ve eğitim alanından soyutlanması düşünülemez. İlim kapısının ilk anahtarı edeptir. Hiçbir sınır ve değer yargısı gözetmeksizin edinilen her bilgi, önünde sonunda zulüm doğurur.
Evvela bilgi sahibi fütursuz bir kendine güvenle haddini aşarak kendine zulmeder.
Haddini ve hakkını bilmeyen bu bilgin(!) kişi, başkalarına zulmetmeye başlar.
Son olarak da kişi her şeyin üstünde tasarruf sahibi olma iddiasında bulunarak her şeyin Mutlak Sahibi’ne karşı zulüm işlemiş olur. Şüphesiz insan ancak kendine zulmetmiş olur. Böylece bu kontrolsüz bilgi yığını kendisine ve etrafına zarar veren üç yönlü bir felakete dönüşür.
Özünde fayda vermeyen ve bilakis zulme sebep olan hiçbir bilgi de bilimsel veri olmaktan öteye geçerek ilim olamaz. İlim kapısından edeple girmeyen hiçbir ilim talibi de âlim olamaz.
Aksi halde zaten “Allah'tan ancak âlimler hakkıyla haşyet ederler, korkarlar”(fatır–28) hakikatiyle çelişmiş olurdu.

Bu yüzden ilim kapısının ilk anahtarı “edep”,ikincisi ise edepten gelen “talep”tir. Zira edebin yapısı talebin yönünü belirler. Sabahattin Zaim’in de dediği gibi “insan arabaya benzetildiğinde bilgisi, motoru; edebi ve ahlakı da direksiyonudur. Motor ne kadar güçlü olsa da, direksiyon olmayınca bir işe yaramaz.”

Bahsettiklerimizi somutlaştırmak için gelin Kuran’ın verdiği dikkatleri celbeden örneklere bakalım.
İlk akla gelen, “şeytan” örneği elbette. Hz. Âdem yaratıldığında ona secde etmeyen şeytan Allah'ın rahmetinden kovulmuştur. Bunun arka planındaki sebep ne olabilir?
Sebep, ‘Beni ateşten Âdem'i ise çamurdan yarattın. Ben ondan üstünüm!' iddiasıdır. Gerçekte üstünlüğü bilen ve belirleyen bizatihi Allah Teâlâ olduğuna ve oradaki yaratıkların bunu bilmesine rağmen İblis'in bu menfi tavrı niçindir?
Her şeyden evvel İblis, cin taifesindendir. yani iradesi, ihtiyarı/tercihi olan ve yaptıklarından mes'ul tutulan bir varlık olarak yaratılmış, o da irade ve ihtiyarını, sonucuna katlanmak kaydıyla bu doğrultuda kullanmıştır. Bu çerçeveden bakıldığında İblis'in bilgisini kötüye kullanımı, onu rahmet deryasından uzaklaştırıp laîn/lanetli, racîm/taşlanmış-taşlanarak kovulmuş derecesine düşürmüştür.
Kuran’ın bize anlattığı bir başka örnek Hz. Musa'nın kavminden olan Kârûn'dur. Kendisine türlü hazineler verilmiş nimet olarak. Fakat o, elde ettiği serveti Allah'tan değil de kendi ilmî birikiminin bir neticesi olarak görmüş ve öyle değerlendirmiştir.
“Bütün bunlar bana, bendeki bir ilim/bilgi sebebiyle verilmiştir!” (Kasas 28/78)
şeklinde küstahça çıkışlar yaparak elindeki nimetleri kötüye kullanmış, Allah ve iman düşmanı Firavn'ın safında yer almıştır. Kendisini uyaran, bu nimetleri Hakk yolunda kullanmasını öğütleyen nice insanın samimi sözlerine kulak tıkamış, buna mukabil inanç ve iradesi zayıf nicelerini yoldan çıkarmak için hazineleriyle gösteriş tutkusuna, servetiyle şöhret çılgınlığına tevessül etmiştir.
İlahlık ve rabblik iddiasında bulunan Firavn'ın yanında yer alan Karun'un, o muhteşem ilmi ve servetiyle birlikte batıp gittiğinden bahsediyor Kur'ân. (Kasas 28/81). Batıp gitmeyi kimi âlimler ekonomik açıdan iflas olarak da yorumlar. Her halükarda debdebesiyle, gururu ve ihtişamıyla Firavn'ın kasası konumundaki Kârûn, ilmini kötüye kullanmış bir tip olarak takdim edilir.
Karun’un tam karşıtı bir misal olarak Hz. Süleyman'ın varlığı dikkat çekicidir. Rüzgârın, cinlerin, hayvanların, bilginlerin ve çevresindeki insanların kendisinin emrine verildiği, muhteşem bir nimet içinde bulunan Hz. Süleyman, sahip olduğu bunca ilme ve imkâna rağmen şunları söylemiştir:
“Bütün bunlar Rabbimin fazl-ı keremindendir! O beni, şükür [iman/Allah'a has kul olmak] mü yoksa küfür [inançsızlık/Allah'a başkaldırmak] mü edeceğim diye imtihan ediyor! Her kim şükür ederse kendine [iyilik etmiş olur] ve her kim de küfür ederse şüphe yok ki Rabbim, ğanîdir, kerîmdir.” (Neml 27/40)
diyerek has kulluğu tercih etmiştir. Burada asıl olan ile asılmış gibi görüneni fark edebilmektir mühim olan. İnanan yani haddini bilen insan için malın mülkün, bütünüyle varlığın asıl sahibi Allah'tır.

Konumuzla ilgili en etkileyici örneklerden biri de Rasulullah(sav)’dir. Zira Peygamber Efendimiz ilmi yönden bütün peygamberlerin şeraitlerinin zirve noktası olan bir ilimle nimetlendirilmişti. Ancak bu nimet ve bahşedilen bütün nimetler, O’nun ancak şükrünü artırdı.
Rabbine karşı öylesine deruni bir edep ve mahcubiyet hissederdi ki, ömrünün son yılı yaptığı veda haccından sonra 63 yıllık ömrüne bir teşekkür olsun diye, 63 tane kurban kesti. İşte bu, edepteki hassasiyetin, üzerine başka söz etmeye lüzum bırakmayan muhteşem bir göstergesi değil midir?
Görüldüğü gibi edep, ilme sonradan katılacak bir yol arkadaşı değildir. İlmin söz konusu olduğu yerde zaten edep filizlenmiş demektir. Hakiki ilme ancak bir edepten doğan taleple talip olunabilir. Böyle olursa ilim üçüncü anahtarını da teslim eder insana ki; o da marifet ve ariflik derecesidir.
Edebin önemini edebin baş tacı edildiği dönemlere bakarak kolayca anlamak mümkün aslında. Eğitim ve öğretim alanında bu denli gelişmiş imkân ve teknolojik kolaylıkların oluşmadığı o dönemler, tarihe damgasını vuran ilim adamlarının, Mimar Sinanların, İbn-i Sinaların, Birunilerin, Maturidilerin, Buharilerin bir güneş gibi manevi ve fenni ilim ufuklarını aydınlattığı dönemlerdi.
Bugün eğitim ve öğretim alanında çözüm önerileri üretmeye çalışırken, o aydınlık çağlarda ilme, her türlü ilim vasıtasına, ilmi talebeyle buluşturan muallime ve her şeyden önemlisi ilmin gerçek Sahibine karşı duyulan edep muhakkak göz önüne alınmalıdır. Bu anlamda çağımızda ilmin ve ilim talebesinin muhtaç olduğu öncelikli Eğitime DEstek Projesinin adı; edeptir.

Yazan: Katibu'l-Esrar
Kaynak: Diriliş Saati Dergisi - Sakarya

sadır ar(k)ası ;))

2010-05-06T12:19:00.000-07:00

hayat karşısında amatör kalsa da tüm çabalarım,

şükürler olsun ki;

dostluğu ve kardeşliği içine sindirebilmiş profesyonel bir yüreğim var

ve böyle profesyonel yüreklerle çevrili etrafım ;))

med-cezir...

2010-04-12T11:31:00.000-07:00

"yokluğum epey kazançlı olmuştur senin için" dedi...

bereketi olmayan kazancı ne yapsın bu yürek !

diyecektim,demedim ;)

hasb-i hâl

2010-04-05T15:08:00.000-07:00

hayatımın inşa,duygularımın ihya hareketi !

seninle ben bir güne değil,gözlerimi açtığım her güne ümmi olarak uyanıyorum...

dört başı mamur inkılabım !!!

evet her gün yeni bir alfabem; yeni bir libasım;farklı bir zaman kavramım

ve daha önce hiç hissetmediğim duygularım oluyorsun...

ama seni bahşeden öyle hikmetle bahşetmiş ki:(elhamdülillah)

tüm bu yaşadıklarım -reformlar,rönesanslar,ihtilaller,inkılablar veya adına ne derseler desinler-

beni cahil kılmıyor !!!!!!

bilakis ben seninle her gün;

bir insanı sevmenin,

insanlığı yaratanı sevmenin

ve bir insanın gerçek manada ancak onu varedenin rızası gözetilerek sevilebileceğinin,

çünkü ancak mücevheri işleyenin onun gerçek değerini takdir edebileceğinin,

ve de bir mücevheri ancak bu değer yargısını dava edinmiş olanın muhafaza edip,

içine hiçbir nefsi zehir karışmadan özünde şifa olan bir muhabbetle sevebileceğinin...

...şuurunu kuşanıyorum hakikat ırmağının altından geçerek...

işte sen bilincimin yenilenmesi,duygularıma aldırdığım abdest olmandandır ki

her kıyam vakti yenidenmiş gibi değil,ilk defa tevafuk ettiğim ve her defasında ümmiliğimi itiraf ettiğim şiir/şuur serüvenimsin...

Rabbena’ğfirlî…

2010-04-04T16:48:00.000-07:00

Rabbena’ğfirlî…

Düşünce suçlusu yüreğim !!!

İnsanların şen kahkahalarla yürüdüğü caddenin parkelerine iz bırakırken ayaklarım

Kışın son demlerini yaşarken kent

Ben esen rüzgâra rağmen üşümekteyim

Burnum ve kulaklarım donmuş farkında değilim

Parmaklarımı kıpırdatmakta zorlandığımda hissedebildim

Bi ara, tüm bunlara aldırış etmeden konuşmasını sürdüren dudaklarıma dikkat kesildim

Kelimelerinin fütursuzluğu, kente –daha önce yaşamadığı-bi zemheri soğuğu yaşatmasından belliydi

Yürekten gelmediği pür aşikâr olan bu soğuk hava dalgasına karşı biricik dostumsa tedbirsizdi

Kendisinin de dediği gibi “insan en fazla dostunun yanında korunaksız, en çok onun yanında kendiydi”…

Bilmiyor muydum bunu, unutmuş muydum?

Hayır… Sadece, onun yanında ilk defa kendim değildim,

İlk defa bana lûtfedilen dostluğu için şükür içermeyen kelimelere elçilik etti dilim

Ve söz yangınının böylesiyle ilk defa imtihan edildim…

...

Bi köşe başında savuruverince rüzgâr ikimizi

Bu beklenmedik ayrılığın travması beni kendime getirdi

Gelmeseydim,ya gelemeseydim ???

Rabbim! bütün nankörlüklerime rağmen ikramını esirgemediğin için teşekkür ederim…

...

Şimdi geç de olsa sesini duymalıydım dostun, duyurmalıydım sesimi dosta

Mahcûb ve sabırsızdı yüreğim

Bi yandan telefonun tuşlarında gezinirken parmaklarım

Ben kentimdeki iç savaşı durdurmak için bir kadim zaman geleneği olarak; çoktan yüreğime ve aklıma uzunca bir yürüyüş emri vermiştim

Ta ki yorgun düşüp birbirleriyle çatışacak mecalleri kalmayıncaya dek…

...

Bin bir manaya gelen bi sessizlikle açtı telefonu…

“ırmak; ırmak ırmak deniz olur ya, dostun aklındaki soru işaretleri bizde okyanus olur!

Varsın üç beş hatamı üretsin beyninde ve varsın küçük lekeler olsun bana dair yüreğinde; yeter ki yanımda olsun”

Dediğini duymak için, konuşmasına gerek yoktu zaten…

Kalbindeki merhamet çınarının gölgesine sığındım:

— Eyvah ki muhabbetine besmelesizliğim, afetim oldu!

Biz ki ferman Padişah’ın deyip çıkmıştık gönlün dağlarına

Bu gönül meselesinde mantıklı açıklamalara(!) gerek duyma(z)dık asl(ınd)a

Ama dedim ya ;

Muhabbetine besmelesizliğim afetim oldu bi gaflet ânında…

...

Ben hep Yüce Dost’un huzuruna çıktığımızda

muharraran kurduğumuz dostluğumuza tek bir gölge düşürmeden

O’na -muhabbetimizin nişanesi olarak- sunmayı düşle(r)dim oysa…

...

Şimdi yardımın gerek dostum!

Sarf ettiğim kelimelerin cümlesine “besmele” olman gerek!

Bu seferlik -benim için bana rağmen- sözümün geçmesine engel olman

Ve sözünün yeniden sözüm olmasına izin vermen gerek!!!

Elma şekerini benimle paylaşır mısın dostum?

Varlığımın, alakamın, gülüşümün hikmeti sensin;

Peki, eğer istersem her şeye rağmen sen de bana gülümser misin?

...

Gül dedim “gül”dü ,gülünce ben de “gül”düm =D

.

.

.

Not:

(Bilirim sözün olmayan nasıl sözüm olsun diyecek dilin

Lakin sözüm olmayanı -sırf dilimden döküldü diye- sözün kabul etmene engel olmaya çalışmamdan bütün diretmelerim…)

elif - nûn - sîn

2010-03-25T13:18:00.000-07:00

Elif - Nûn - Sîn

Her şey yeryüzü cesedine insan ruhunun üflenmesi ile başladı…
Kâinattaki sistemlere nisbet edildiğinde bir zerre mesabesinde olsa da insan,
İlahi Kudret karşısındaki bu atomik yapının çekirdeği hükmündeydi…
Yani musahhar kılınmştı;
yer ve gök, gece ve gündüz, ay ve güneş, yıldızlar, hayvanlar, denizler…
hulasa tüm mahlûkat insan için belli bir yasaya bağlanmış, insanın emrine amade kılınmıştı.
Zira insan yeryüzünün halifesiydi ve eşref-i mahlûkat olmaya kabiliyeti olan tek canlı idi.

İlk adımlarını, yitiğini bulmak için atmıştı yeryüzünde.
Pişmandı, tövbekârdı…
Dilinden dua kelimeleri, gözlerindense nedamet yaşları dökülüyordu sicim sicim.
O dua etti, Rabbi duasını kabul etmeyi takdir buyurdu ve takdire şayan oldu insan…

Sonra taş kesildi kâinat insanın kibir ve hasetle kalkan ellerinde.
İlk defa kan bitti taşın değdiği yerde!
Oysa taş ya küfre karşı bir ilahi uyarı olmak isterdi Ebabil dudağında.
Ya da zulme karşı bir silah olmak Filistinli çocuğun avuçlarında…

Su insanın pişmanlık gözyaşıyken gün geldi;
insanlardan bazısını tuğyanlarının tufanında boğdu,
bazısını ise kurtuluş denizi olarak selamete kavuşturdu…

Yolunu kaybetmişken beşer, biri; ay ile güneşin, gece ile gündüzün ve yıldızların yoldaşlığında yolu bulmaya koyuldu…
Aramakla bulunmazdı lakin bulanlar hep arayanlardı.
Şimdi putlaştırılmış taşlar bu zulümden kurtulup bir insanın Rabbiyle buluşmasına şahit oluyor ve özgürlüklerini kucaklarcasına secdeye kapanıyordu;
odunlar ve ateş ise Hak karşısında saltanatı sarsılan bir ötekinin fütursuzluğuna tanık oluyor da yanmamak ve yakmamak için duaya duruyorlardı adeta…

Zulüm bir değil, çok başlı canavardı.
İnsan teki oturmuş da zulmün tahtına,
Bir diğerine her türlü zulmü görmüşken reva,
Kâinat göklerden gelecek emri beklemedeydi akıbete ramak kala;
“Geceleyin yürüyün” dendi kurtuluş kervanına,
Nasipsizler de iz sürdü varıncaya kadar deniz kıyısına,
Beklenen an geldi, beklenmeyen bir kararla:
“Denizde kuru bir yol aç,batmaktan ve düşmanların yetişmesinden korkma!!!”
Bu ilahi emre elçiydi âsâ,
Dokundu denize ve deniz kurtuluşa şahit, ayrıldı iki parçaya…
Yürüdü kurtuluş kervanı ve gelmedeydi düşman ardı sıra,
Bu isyankâr kavim ulaştığında denizin ortasına
deniz göklerden gelen ikinci emre ram olmada…
emre itaat eden sular bile boğmazken,
deniz kapanmada, bozguncular boğulmada
Ve kâinat şahit; şerefini bilmeyen insanın rezil ve rüsvalığına!

Peki ya denizi selametle geçenlere ne oldu?
Önlerinde denizler yarılmış ve Rablerinin nimetiyle boğulmaktan kurtulmuşken,
İyiliğe kavuşunca çok azı müstesna olmak üzere sözlerinden döndüler, hala da dönmekteler…

Aceleciydi insan!
Yıllarca tebliğ vazifesini yerine getirip davet ettiklerinden sadece iki kişiye iman nasib olunca,
Kavminden ümidini kesti ve yıldı imansızlar karşısında…
Rabbinden vahiy gelmeden gemiye binerek terk etti Ninova’yı sabırsızlıkla.
Epey yol aldıktan sonra, gemi denizin ortasında durunca,
Gemidekiler dediler:”efendisinden kaçan bir kul vardır burada!”
“efendisinden izinsiz ayrılan kul benim”deyip hatasını kabul etti.
Denize attılar ve Rabbi onu balığın karnına mülteci etti,
O ise pek üzgün olarak Rabbine halini şöyle arz etti:
“Senden başka ilah yoktur. Sen her türlü kusurdan münezzehsin. Gerçekten ben nefsine zulmedenlerden oldum…”
Rabbi de onu bir selamet sahiline erdirdi…

Ve “çok hamdedendi” insan!
Yaşadığı ve kendisinden sonra yaşanacak zamanların karanlıklarına nûr olmuşken,
Bütün büyük müjdeler önüne serilmişken,
Dahası kâinat taşıyla toprağıyla, ayıyla yıldızıyla, kumuyla ağacıyla, şuurlusu ve şuursuzuyla O’na şahitken,
Bir an olsun şükürden vazgeçmeyip, kendisine vaat edilen nimetler hatırlatılınca da;
“öyleyse şükreden ve hamdeden bir kul olmayayım mı?” diyendi…

Kâinat hep şahitti ve yine şahit…
İnsanlar gelip geçti, insanlar gelip geçmekte ve daha niceleri gelip geçecek.
Kâinat hem şahit, hem meşhûd ve hem de musahhar insana…
Ki her şeyin emrine verildiği insan,
tüm bunları emrine vereni ve kendisinin kimin emrine amade olduğunu bilsin!
Ey ins!
Şuursuz ve cansız diye baktığın varlıkların emrine kılındığı bir amacı olur da,
akıllı ve şerefli bir varlık olan insan amaçsız olur muymuş?
“Şüphesiz düşünen bir topluluk için bunda ayetler vardır…”

Yazan: Katibu'l-Esrar
Kaynak: Diriliş Saati Dergisi - Sakarya

delil getirebildiğin kadar sadıksın ey insan

2010-03-25T13:12:00.000-07:00

delil getirebildiğin kadar sadıksın ey insan...

İnsanların birer birer bağlarını kopararak özgürleştiği(!) bir çağda yaşıyoruz.
Hal böyle olunca, malum özgürlüğün alanı epeyce genişliyor...
Özgürlük adına; öz-süz, ailesiz, akrabasız, dostsuz kalıyor insanlar!
Özgürlük adına; bencillik kişinin kendine saygısı kılığına bürünüyor ve merhametsiz, ahlaksız, hudutsuz, adaletsiz olmak maharet sayılıyor!
Özgür oldukları için insanlar; katil, hırsız, zalim, mütecaviz oluyor!

Ve özgürlük adına; değersiz, dinsiz, Peygamber’siz, Allah’sız, hulâsa "sadakatsiz" bırakıldı insanlık!

Özgürlük, öz-(ü)-gürlük olarak addedilmeyince "Onlar, Allah'ın birleştirilmesini emrettiği bağları koparırlar ve yeryüzünde fesat çıkarırlar" (bakara suresi/27) hakikat-i ilahisi tecelli etti.
Sonunda özgürlüğün böylesi, özgürlük için özgürlüğe rağmen "böyle özgürlük olmaz olsun" dedirtti, dedirtecek de...

Önümüze konulan özgürlükten bunca şekvâ edince, özgürlüğü suni anlamından çıkarıp aslına döndürmek boynumuza borç, kalemimize istikamet tayin etti.

Asılda özgürlük "(s)-öze sadakat" demekti. Ne kadar sadık olurduysa insan sözüne, ne kadar bağlanırdıysa bürhan ile özüne; o kadar özgür demekti.
Özünden/kalbinden uzaklaşan her şey ise yanlış kalıplara tutsak edilirdi...

Rahman ve Rahim olan Allah(cc) kendine kul ve başka her türlü kölelikten özgür kılmak için insanı "s-özüne/ahdine sadakate" davet etti. Sadakatinin isbatı içinse, insana emniyet kemeri mesabesinde akıl ve bürhan ile birleştirmesi gereken bağlar ikram etti...
Dolayısıyla bu bağlar kaldırıldığı takdirde, birbirinden koparılan şeyler anlamını yitirmekte ve insanın emniyeti için tahsis edilmiş olan nimet, sadakatsizlikten ötürü külfete dönüşebilmektedir.

Bu manada korunması gereken dengelerden, kurulması gereken bağlardan bir tanesi, insan-insan ilişkisidir...
İnsanla insanın bağını kopardığımız zaman ne mi olur?
İnsan teki bir diğeri için imha düzeneğine dönüşür. Çözülme ilk önce en küçük ilişki birimini teşkil eden aileden başlar. Ailede insani bağlar kurulamayınca, sadakatsizlik ve dolayısıyla güvensizlik boy gösterir. Güven duygusunun ortadan kalkması insanları birbirine katlanamaz hale getirir ve birbirleri için fedakârlık yapma duygusunu ortadan kaldırır. Aynı şeyler akrabalık, komşuluk, dostluk ve kardeşlik bağları için de geçerlidir.
Böylece "babasına bile güvenmeyen","akrabasıyla bağ kurmak şöyle dursun akrabasını tanımayan","dostluk ve komşuluğu sadece çıkar ilişkilerinden ibaret sayan","-genel anlamda insanlık bağı yitirildiği için- gözü önünde insanlar katledilse sadece hayret edip yürüyüp gidecek kadar hissizleşmekle kalmamış, vicdanını rahatlatmak için o insanların bu zulmü kesin hak ettiğine dair deliller bulma dedektifliğine soyunacak kadar da arsızlaşmış","başkalarının açlık ve ihtiyaç içinde olması uykularını kaçıracak o Peygamberi hassasiyeti yitirmiş" insan yığınları peydâ olur.
Bunca şey yerinden edilince elbet bunların yerini başka şeyler doldurur. İnsani bağlarından arınan insan, bunların yerine kendisini koyar. Sadece kendisini düşünen ve kendi çıkarları için yaşayan, bunun için de gerekirse başkalarının haklarını imha eden bir varlık haline gelen insan da kapitalist ve laik odaklarca açık hedef haline gelir.

Sıradaki bağ Allah-insan ilişkisidir...
İnsanın Allah'a bağlılığı, onu kula kul olmaktan azad eder. Dolayısıyla insanın Allah'la bağını kopardığınız zaman, ya mutlaka bağlanacağı bir kapı arar, kendine zulmeder ya da Allah'ın tutmadığını başka hiçbir şey tutamaz, başkalarına zulmeder. Çünkü sadakat, Allah rızasını ve korkusunu kıstas alan insanın davranış biçimidir. Allah’a sadık olmayan her şeye ihanet eder...
Burada İnsan-vahiy ilişkisi devreye girer...
Bu çok enteresan bir ilişkidir. Çünkü aslında ne insan vahiyden ayrı, ne vahiy insandan gayrıdır. İkisi de birbiri içindir. üstad Mustafa İslamoğlu'nun dediği gibi "Allah insanı vahye muhatab olsun diye yeryüzüne vahyetmiştir, vahyi de insana hitab olsun diye." Bu manada insan-vahiy ilişkisi dolaylı bir bağdır. Zira Allah insanı vahiyle tutar. İşte Allah-insan bağını koparmak, aynı zamanda insanı vahiyden, eti tırnaktan koparmaktır.

Bu ilişkiler kadar, bu ilişkilerin nasıl kurulacağını belirleyen ara ilişkiler de ehemmiyet arz eder.
Mesela insan vahiyle ilişkisini, vahiy-peygamber ilişkisi üzerinden kurmak zorundadır...
Aksi takdirde bu, dini peygambersiz bırakmak olur ki; peygambersiz din tabir-i caizse ruhsuz cesed gibidir. Peygamber, konuşan ve yaşayan vahiydir. Ümmü Eymen'in(r.a) Rasulullah(sav) vefat edince "artık göklerin dili konuşmayacak" diye ağlaması bundandır. Peygambersiz bir dini, ancak dinin hayatına müdahale etmesini istemeyenler arzu eder. Bu ise peygambere ihanet, vahye sadakatsizliktir.

Yine insan din ile ilişkisini, din-dünya ilişkisi üzerinden kurmak zorundadır...
Dinsiz dünya Allah'sız demek, Allah’sız dünya anlamsız demek, anlamsızlık tuğyan demek, tuğyan ise tufan demektir.
Ya dünyasız din nedir? Dini dünyasız bırakmak, aslında tedavülden kaldırmak değil midir?
Dünyası olmayan dinler çoktan sahneden çekilmiştir, çünkü yaşanabilir ve uygulanabilir değildir.
Oysa İslam dünyayı dine vasıta kılmış ve bizzat hayatı ilgi alanı edinmiştir. Dini hayattan uzaklaştırarak sadece camilere veya moda tabirle vicdanlara hapsetmemiştir. Öyleyse dini sadece kalp temizliğine indirgemek hem dine ihanet, hem hayata ihanettir.

Buraya kadar Allah'ın birleştirilmesini emrettiği şeylerden bahsetmeye çalıştık. Çünkü insanın yapacağı en büyük ihanet, Allah’a verdiği bağlılık sözünü bozması ve Rabbinin birleştirilmesini emrettiklerini koparmasıdır. Bu noktada insan sadece s/özüne sadakat için yaratılmıştır dersek hakikati söylemekten başka bir şey yapmış olmayız şüphesiz.
Mademki özümüz sadakat ve sadık olduğumuz kadar öz-(ü)-gürüz, sadakatin hakikatini anlamak açısından sözlerimi sadakat zirvesi bir sahabeyi anarak hitama erdirmem yerinde olacak.

"Eğer sadıklardan iseniz, delil getirin"(bakara suresi/111) diyor Kur'an-ı kerim müşriklere...
Ne güzel bir noktadan ele almış Metin Karabaşoğlu: sadakat bizim zannettiğimiz gibi salt bir bağlılık değilmiş, körükörüne bağlılık hiç değilmiş. Tasdik edebildiği kadar mümin, tasdikine delil getirebildiği kadar sadıkmış insan davasına...
İşte Hz.EbuBekir(r.a) gerçek sadakatin en güzel örneğidir. Zira ‘Rasulullah'ın miracı hadisesi’ni duyduğunda "o söylüyorsa doğrudur" demesi, ne körü körüne bir bağlılığın sonucu, ne de sırf Rasul-i Ekrem’e bağlılığın sonucudur. Ona sıddıkiyet makamını kazandıran, bürhana ve delile dayanan bir bağlılıktan neşet eden sadakattir. Çünkü Allah'ın "birleştir" emrini yerine getirmiştir Hz.EbuBekir(r.a).Onun tasdiki hem Peygambere sadakatinin, hem de onun Rabbine sadakatinin meyvesidir. Zira Hz.EbuBekir bilir; Hz. Muhammed(sav) Allah’ın peygamberidir ve Allah peygamberini miraca çıkarmaya muktedir ve hikmet sahibidir.
Yine Hz.EbuBekir’in Rasulullah(sav) vefat ettiği zaman onun öldüğünü kabullenemeyenlere "Kim Muhammed’e tapıyor idiyse bilsin ki Muhammed öldü. Kim Allah’a tapıyor ise bilsin ki Allah bakidir" şeklinde hitab etmesi ve oluşabilecek fitnenin önünü kesmesi aynı sadakatin örneğidir. Allah ondan razı olsun…

Şimdi bir kez daha hatırlayalım ve unutmayalım:

- Tasdik ettiğin kadar mümin,tasdikine delil getirebildiğin kadar sadıksın davana ey insan!...

Yazan: Katibu'l-Esrar
Kaynak: Diriliş Saati Dergisi - Sakarya

biz hiç büyümesek,masallar hiç bitmese :))

2010-03-25T13:11:00.000-07:00

şimdi ben yaslanıp inandığımız masallara,

ve takılmadan "yaa sen yine ne yaptın"lara

Rabbin bize yaptıklarına dönücem dostum...

şehirler arası otobüslerde yol alırken gece,

ben durmanın ve yol olmanın ne demek olduğunu kavramaya çalışıcam,

biraz acı,biraz da hasret yudumlıycam,

ve ardından bi kez daha zoruma giden şeyler sayesinde insan olduğumu hatırlıycam

kalkıp penceremin kenarında duran muhabbetine bir "besmele" miktarı su vericem,

sonra oturup bir "teşehhüd" miktarı hamdedicem ve bi güzel ağlıycam sonra...

içimde bir his,söylesem mi bilmem ? ;)) *

2010-03-24T13:07:00.000-07:00

Rabbim!
gecenin bu saatinde böyle zarif bir sürprizle içimi kıpır kıpır eden bu insan herhangi bi iyiliğimin karşılığı olamayacak kadar mucizevi...

teşekkür ederim liyakatsizliğime rağmen bana ihtiyacıma mebni merhametinle muamele ettiğin için....

mucizem !
öyle alışık olduğum ama hala tanımlayamadığım bi duyguyla hemhalim,
göz yaşlı, yürek titrek,boyun bükük ve ben sana lal'im....

eyvallah dostum ;))

*başlık:eşref ziya/yalvarsam her an :D